Ξυπνώντας σήμερα το πρωί, έψαχνα λέξεις για να βρω να περιγράψω τα συναισθήματά μου.

Τα είπες όλα Μπάμπη μ' αυτό το κείμενο. Τα είπες όλα.
 

Κι εγώ το ίδιο... Παιδεύομαι από χτες να καταλάβω τι αισθάνομαι και τι περνάει από το μυαλό μου... και να το εκφράσω με λόγια.
Να 'σαι καλά που μας τα 'κανες λιανά Μπάμπη. Ευχαριστώ
Εμένα δεν μου ήρθε στο μυαλό ο Κεμάλ χτες. Σκεφτόμουν τι θα πω για όλα αυτά στα παιδιά του κέντρου, που θα τα δω το Σάββατο.
Γιατί θυμάμαι αυτό που λέγαμε σε εκίνο το σχολείο για τον εθελοντισμό.
Έλεγαν σε κάποιον τρελό που μάζευε τους αστερίες που ξέβρασε η θάλασσα και τους πετούσε πάλι πίσω στο νερό: "μα δεν μπορείς εσύ να σώσεις όλους τους αστερίες" κι εκείνος έπιασε έναν, τον πέταξε στη θάλασσα και είπε: "αυτον, μπορώ"...
Τι θα πούμε (σαν κοινωνία) σε αυτά τα παιδιά, χωρίς να τους μείνει μόνο ο θυμός, αλλά και χωρίς να κρύψουμε τίποτα; ... Πως θα διαμαρτυρθηούμε κι εμείς χωρίς να σπάμε;;;
Θοδωρής Κωστ
 

Αυτή η ανάρτηση αφαιρέθηκε από το συγγραφέα.
 

Η βία ως απάντηση στη βία σίγουρα δεν είναι πρόοδος, είναι μεγάλα βήματα τρέχοντας προς τα πίσω.

Το Bazaar ευτύχησε να είναι φωτεινό κι επιτυχημένο φέτος αλλά ατύχησε να χρειαστεί να τελειώσει νωρίς.

Είχαμε πολλά ακόμα να κάνουμε, σε πολλούς ακόμα να δείξουμε τι πιστεύουμε, πολλούς ακόμα να περιποιηθούμε, πολλοί ακόμα να μας σφίξουν ζεστά το χέρι...

Λυπάμαι που τελειώσαμε πιο νωρίς αλλά χαίρομαι για όλο το υπόλοιπο...

Χάσατε φυσικά όσοι δεν ήσασταν εκεί. Όσοι δεν είχατε απλά την τύχη να βάλετε το Bazaar του 2008 λίγο πιο νωρίς στο πρόγραμμά σας, μπας και το προλαβαίνατε...
 

Όπως είπε κι η Τίνα τα είπες ΟΛΑ Μπάμπη!!
Αυτή την εμπειρία δεν θα την ξεχάσω ποτέ, μιας κι εγώ πρώτη φορά ήμουν στην παρέα σας,αλλά θα είμαι όμως για όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου ελπίζω για πάντα!!!!
 

Ξανθή,

μας συγκίνησες πάρα πολύ με τη συμμετοχή και τη βοήθειά σου και σε καλωσορίζουμε με πολύ χαρά στην ομάδα μας. Για μας είναι εξαιρετικά σημαντικό οι εθελοντές να απολαμβάνουν τη συμμετοχή τους στη δουλειά μας, είτε αυτή είναι το Bazaar, είτε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα έχουν στο κέντρο επικοινωνίας.
Χαίρομαι πάρα πολύ που δούλέψαμε μαζί φέτος.
Και του χρόνου.
 

Χαρά το Σάββατο,στεναχώρια την Κυριακή.Λύπη που συνεχίζεται...

Μεγαλώνουμε,εκπαιδευόμαστε και εκπαιδεύουμε με τη βία. Η βία αποδεικνύεται ο πιο πρόσφορος τρόπος για να γίνουμε αποδεκτοί,να κερδίσουμε αυτά που πιστεύουμε ότι μας αξίζουν.Ακόμα χειρότερα με τη βία θεωρούμε ότι θα κάνουμε το σωστό.

Κι εγώ στο μάθημα έχω έρθει στα όριά μου και έχω σκεφτεί όλα τα κλισέ (τα παλιόπαιδα,τι τεμπέληδες,δεν ακούνε!),για να σκεφτώ αργότερα και πιο ψύχραιμα ότι το πρόβλημα είναι δικό μου!Εγώ οργίζομαι και χάνω τον έλεγχο.Κι έτσι με τον τρόπο μου δίνω το παράδειγμα και στα παιδιά:οργιστείτε και θα έχετε όσα ζητάτε.

Δεν υπάρχει χώρος για ψυχραιμία,για συνεργασία,για αγάπη.Τα γεγονότα των ημερών-από το φόνο μέχρι τις καταστροφές-είναι η κορύφωση της βίας που ζούμε κάθε μέρα.Αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων παραβιάζουμε κανόνες,βρίζουμε τους νόμους,προωθούμε τον τσαμπουκά και τη λογική του 'ξέρεις ποιος είμαι εγώ.'Περνάμε με κόκκινο,λαδώνουμε,απειλούμε.Κι αν κάποιος βρεθεί στο δρόμο μας,απλά τον βγάζουμε από τη μέση.

Η πόλη που αγάπώ-κι ας με παιδεύει-έχει γίνει πεδίο μάχης.Προβοκάτσια;Προσχεδιασμένο;Τρόπος να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια,ή προαναγγελθείσα σύγκρουση που σιγόβραζε;Αυτό που μένει είναι το παιδί που χάθηκε και η βία που δε λύνει προβλήματα.Έτυχε να το ζήσουμε τις μέρες που δίναμε και παίρναμε αγάπη στο παζάρι των Δρόμων...Σκέφτομαι τα χαρούμενα πρόσωπα,την αγωνία για το πώς θα πάει το μπαζάρ,την ετοιμότητα όλων.Η ζωή με τον πιο σκληρό τρόπο μας θύμησε ότι η ζωή και ο θάνατος,η χαρά και η λύπη,το καλό και το κακό υπάρχουν δίπλα-δίπλα.Δική μας επιλογή είναι ποια πλευρά θα διαλέξουμε.

Ναταλία
 

΄Αλαλη. Ευτυχώς που μπόρεσε ο Μπάμπης. Κι είχα τόση χαρά και όρεξη. Μαζεύτηκα, ζάρωσα, έγινα Τίποτα. Δεν υπάρχω. Γιατί αλλιώς πως γίνεται ν αντέχω και όλα τούτα;
 

Ναταλία, απλά συντάσσομαι!
 

Ναταλία, κι εγώ συμφωνώ μαζί σου, απόλυτα. Είναι στο χέρι μας ν' αποφασίσουμε που θα σταθούμε.

Νενάκι, είναι δύσκολο να τα αντέξουμε όλοι. Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι.Δυο μέρες τώρα δεν μπορώ να δουλέψω καθόλου. Νοιώθω όμως οτι πρέπει να βρω το κουράγιο να σηκώσω τα μανίκια για μια ακόμη φορά και να δουλέψω γι αυτά που πιστεύω. Σ' αγκαλιάζω δυνατά.
 

Απέραντη σκοτεινιά και θλίψη μαυρίζει τις τόσο συγλονιστικές
στιγμές που ζήσαμε το Σάββατο
στο μπαζάρ με όλους σας.
Εχω ένα βάρος ασήκωτο μέσα μου
σκέφτομαι το άδικο που υπερισχύει
και μας βουλιάζει κι αλλο στο τέλμα
σκέφτομαι το παιδί που χάθηκε άδικα
πριν προλάβει καν να ονειρευτεί σκέφτομαι οτι θα μπορούσε να ηταν δικό μου,δικά μας και τρέμω.
Μπάμπη μου μας κάλυψες όλους με το
αντίο σου ,και επιτρέψτε μου να πω
πόσο τυχερή νοιώθω που βρεθήκατε στο δρόμο μου η μάλλον που βρέθηκα στούς δρόμους σας στους ΔΡΟΜΟΥΣ μας
κι εύχομαι να βοήθησα έστω και λίγο στη διαπλάτυνση τους.
Σας αγαπώ όλους
Εύα
 

Mπράβο Μπάμπη που το ξεκίνησες...και σε όλους που το συνεχίζουμε!

Στο κέντρο της πόλης, όπως στο κέντρο του στήθους κάθε ανθρώπου, τις ημέρες της Κυριακής και του Σαββάτου, χτύπησε δυνατά μια καρδιά που έχει μάθει να στέλνει αίμα χωρίς διακρίσεις, ακόμα και στο πιο ακριτικό κύτταρο του οργανισμού της. Ο ηλεκτρικός σπασμός της, ήταν συνεχής και ζωηρός, όπως αρμόζει στη φύση της.

Το βράδυ του Σαββάτου, όταν έβλεπα να καίγονται τα αυτοσχέδια οδοφράγματα στην οδό Τοσίτσα και τον Κώστα να φωνάζει έντρομος «μπες γρήγορα ανάποδα στο στενό, έρχεται ένα μπουλούκι από πίσω μας?», σκέφτηκα «δεν μπορεί, είμαστε τρελοί, τι κάνουμε εδώ μέσα;». Αντί όμως αυτό να μας σταματήσει, την επομένη καμιά εικοσιπενταριά εθελοντές ξεκινήσαμε το πρωί απΆ τα σπίτια μας, αποφασισμένοι να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας, ενώ άλλοι 130 φίλοι μας (άλλοι παλαβοί και αυτοί), ερχόντουσαν μέχρι τις 5 το απόγευμα να μας δουν και να μας στηρίξουν. Ήρθαν και τα παιδιά μας, γιατί πώς να το κάνουμε? το μήλο κάτω απΆ τη μηλιά θα πέσει? τα στείλαμε όμως πίσω άρον άρον, μιας και τα πράγματα είχαν αγριέψει.
Και σαν κλειστήκαμε γύρω στις 6 το απόγευμα, στο υπόγειο της Μεθώνης οι τελευταίοι, σχεδόν εγκλωβισμένοι απΆ τις διαδηλώσεις και τα δακρυγόνα, ένιωσα τον ενθουσιασμό της αγάπης και έβλεπα το πείσμα στα μάτια μας.
Τα καταφέραμε! Ακόμα και κάτω απΆ αυτές τις συνθήκες, τα καταφέραμε? διότι απΆ ότι φαίνεται?, εκτός από τις ορατές μολότοφ, υπάρχουν και κάτι άλλες αόρατες, πιο δυνατές, που κάνουν περισσότερο κρότο. Αυτές που γεμίζουν με ελπίδα και επιμονή, έχουν φυτίλι ποτισμένο στην προσπάθεια και σπίθα τον ενθουσιασμό και σαν πέφτουν στους Δρόμους σκορπάνε Ζωή και Αγάπη.
Ζωή και Αγάπη ακόμα και στους πιο στενούς δρόμους των Εξαρχείων, αυτές τις άγ(ρ)ιες μέρες.

ΣΆ αυτό το μπαζάρ ένιωσα πως κάτι άλλαξε μέσα μας κι ανάμεσά μας.

Σας φιλώ όλους, μα πιο πολύ τον Αλέξη.
 

Κρατάω την εικόνα (και τα γέλια) των εθελοντών που έστηναν το Bazaar την Πέμπτη το βράδυ. Κρατάω την εικόνα των υπολοίπων που στόλιζαν την Παρασκευή. Ειδικά τη μικρούλα (7-8 χρονών) που η μαμά της την έφερε και στο φετεινό Bazaar να γράφει τιμές στα αυτοκόλλητα και το Σάββατο να μου ζητάει όπως και πέρσι καρτελάκι με το ονομά της για να πουλήσει λαχνούς. Κρατάω το χορό των εθελοντών και των παιδιών με τα χέρια ψηλά να χαίρονται και να τραγουδάνε "χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω, έλα να πάμε την αγάπη πιο πάνω". Κρατάω το κλείσιμο του Bazaar και τον απολογισμό, γύρω από ένα τραπέζι, στο υπόγειο, στα Εξάρχεια ενώ γύρω μας κυριαρχούσε το χάος. Ολα τα υπόλοιπα, που όλοι παρακολουθούμε, είναι μέσα σε μια φούσκα γεμάτη καπνό και γκρίζο. Ενας εφιάλτης που απαιτεί πολλοί-όλοι ν' ανοίξουμε τα μάτια, να κοιτάξουμε κατάματα τον κόσμο που ζούμε και να θελήσουμε να τον αλλάξουμε.
Αντικρύζουμε την πραγματικότητα. Στέλνουμε παιδιά στο σχολείο για εκπαίδευση και αυτόματα τα βάζουμε σε κυλιώμενους ιμάντες διαλογής. Εχουμε μετανάστες και ξένους αλλά ποτέ δεν μας απασχολεί η δική του πίκρα, το δικό τους άδειο στομάχι. Εχουμε ναρκομανείς αλλά ποτέ δεν αναρωτιόμαστε ποιός και πως βίασε την ψυχή τους. Εχουμε οικογένειες αλλά σπάνια αναγνωρίζουμε την αξία τους. Φαντασιώνουμε και αποφασίζουμε πως φταίνε οι άλλοι. Περπατάμε στους δρόμους βιαστικά και μπερδεύουμε τους ανθρώπους με τις κολώνες της ΔΕΗ και τα αδέσποτα.

Αλέξης είναι το αγαπημένο μου όνομα. Ετσι έλεγαν τον παππού που λάτρευα. Αν είχα γιό αντί για κόρη θα τον έλεγαν Αλέξη.

Λυπάμαι για τη στιγμή που δεν μίλησα ενώ μπορούσα. Λυπάμαι για τη στιγμή που δεν έσκυψα ενώ υπήρχε ανάγκη. Λυπάμαι για τις φορές που δεν αγάπησα γιατί φοβήθηκα μήπως και χάσω κάτι. Λυπάμαι για τις στιγμές που δεν εργάστηκα γιατί νόμιζα πως έτσι περνούσα καλύτερα. Λυπάμαι για τα όνειρα που άφησα να ξεχαστούν.

Στους δικούς μας Δρόμους η αποδοχή, η συνεργασία, η αγάπη θα συνεχίσουν να χτίζουν εκεί που υπάρχουν ερείπια. Θα καθαρίζουν εκεί που υπάρχουν αποκαϊδια.
Πριν σηκώσουμε τα χέρια ψηλά ας μην ξεχάσουμε να σηκώσουμε και τα μανίκια.

Σας ευχαριστώ όλους και συγχωρείστε με
 

..εχουν περασει αρκετές μερες, αρκετες ωρες απο το Σαββατο το βράδυ, αλλά εχουν περάσει και αμετρητες εικόνες και σκέψεις απ το μυαλό μου που δε με εχουν αφήσει να βάλω σε μια σειρα τα συναισθηματα και τις σκέψεις μου. Δεν ξερω κι αν θελω αυτη τη στιγμή...
Επειδή όμως ζω πολύ εντονα αυτο που περιγράφεις Ματα: "Λυπάμαι για τη στιγμή που δεν μίλησα ενώ μπορούσα. Λυπάμαι για τη στιγμή που δεν έσκυψα ενώ υπήρχε ανάγκη. Λυπάμαι για τις φορές που δεν αγάπησα γιατί φοβήθηκα μήπως και χάσω κάτι. Λυπάμαι για τις στιγμές που δεν εργάστηκα γιατί νόμιζα πως έτσι περνούσα καλύτερα. Λυπάμαι για τα όνειρα που άφησα να ξεχαστούν." σε αυτο που σιγουρα εχω καταλήξει είναι οτι πια αυτο που μπορει να ονομαζεται προφορά ή αλτρουισμός ή εθελοντισμός ή οπως αλιώς ο καθενας μας το αισθάνεται και το εκφράζει είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ στην κοινωνία μας. Οχι οτι πριν δεν ήταν.. αλλά οι εξελίξεις εμένα τουλάχιστον δε μου αφηνουν πια το παραμικρό περιθώριο ουτε καν να σκεφτώ να κάνω πίσω. Και δε μου αφήνει το περιθώριο ο ίδιος μου ο εαυτός! Και όχι οτι υπήρχε περίπτωση να κανω πίσω αλλά πια νιώθω ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να συνεχισω να το κανω, αλλα και όσο μπορώ να το επικοινωνω και να "παρασέρνω" κόσμο προς αυτή την στάση ζωής.

Σας Ευχαριστώ όλους που είμαστε μαζί...
 

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα και το εξαιρετικό κείμενο του Μπάμπη που άγγιξε τις καρδιές όλων μας, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω μερικές σκέψεις μου για συζήτηση.
Δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να μην στενοχωρήθηκε, να μην προβληματίστηκε, να μην ανησύχησε από την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Αν όμως μείνουμε στα συναισθήματα και δεν δράσουμε, θα χάσουμε μια μοναδική ευκαιρία να προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά σΆ αυτό που θεωρεί ο καθένας προσωπική εξέλιξη.
Είναι προφανές ότι μας λείπει το όραμα, ατομικά και συλλογικά. Εκείνο που βρίσκεται πέρα από το προφανές είναι τι κάνουμε, πως κτίζουμε αυτό το όραμα και πως το πραγματοποιούμε.
Για μένα η έξοδος από τη όποια κρίση (οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική, κ.α.) είναι η συναίσθηση της ατομικής μας ευθύνης και η δράση για να αλλάξουν τα πράγματα. Θα μου πείτε μόνος μου θΆ αλλάξω τον κόσμο? Η απάντηση είναι προφανής: ναι, ναι, ναι. Και έχουμε και το παράδειγμα μπροστά μας. Η Μάτα και ο Κώστας άλλαξαν τον κόσμο στο Γκάζι. Και μετά ήρθαμε εμείς, αλλάξαμε πρώτα τον δικό μας εσωτερικό κόσμο και μετά στηρίξαμε το έργο των Δρόμων Ζωής.
Το Όραμα μας, το μοντέλο μας είναι ο ενεργός ανθρωπιστής. Εκείνος που εργάζεται για το ατομικό και συλλογικό καλό, εκείνος που στηρίζει τον συνάνθρωπο, εκείνος που αγαπά, έχει υπομονή και επιμονή στην επίτευξη των στόχων του, διαθέτει το χρόνο του, έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός.
Ζει και αναπνέει, κινείται και δρα σαν ¶νθρωπος. Διαπνέεται από τα ιδανικά του ανθρωπισμού, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου, της έμπρακτης Αγάπης. Δεν παραμένει παθητικός φιλάνθρωπος, ούτε ελεήμων εκ του περισσεύματος. Προτιμά να δώσει από το υστέρημα του παρά να πάρει. Είναι (συγχωρέστε μου την επανάληψη) ενεργός ανθρωπιστής και πορεύεται στους δύσβατους δρόμους-ατραπούς της Ζωής (με Ζ κεφαλαίο) γιατί έχει θάρρος!
Ζούμε σΆ ένα Σύμπαν σχέσεων και γεγονότων, τα οποία δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε και να ξεκαθαρίσουμε. Κι αυτό γιατί μας λείπει το κλειδί της Νομοτέλειας. Γνωρίζουμε το Νόμο της Βαρύτητας (στο υλικό πλαίσιο) αλλά για το Νόμο της Ανταπόδοσης ή το Νόμο της Ομοιογένειας δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε. Κι όμως αυτοί οι Νόμοι (κι άλλοι πολλοί) υπάρχουν και λειτουργούν. Και εξηγούν τα γεγονότα (αποτελέσματα), τις σχέσεις (μέσα) και καταλήγουν στα αίτια.
Είναι επιτακτικό καθήκον για τον ενεργό ανθρωπιστή, τον σύγχρονο εθελοντή, να μελετήσει τους Νόμους, να αναχθεί από τα φαινόμενα (τα προφανή δηλ.) στα αίτια (τα μη προφανή) και να εργαστεί για να άρει τις κακές συνέπειες. Και όπως λέει μια φίλη «η εργασία είναι η υπέρτατη προσευχή».
Νοιώθω τυχερός που βρίσκομαι στους Δρόμους της Ζωής μαζί σας και εύχομαι να πετύχουμε το Όραμα μας.
Καλή εργασία σε όλους.
 

Όσο περνάν οι μέρες και παρακολουθώ τα γεγονότα(γιατί πιστεύω ότι αξίζει να δούμε την ποιότητα των πολιτικών αυτή την στιγμή της κρίσης-ο καλός καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται) το συναίσθημα από λύπη γίνεται οργή.

Μιλάν τώρα για κατάλυση του κράτους.Ο Γιανναράς στα άρθρα του στην Κυριακάτικη Καθημερινή τους τελευταίους 2-3 μήνες μιλάει για την κατάλυση που έχει ήδη έρθει με τη διαφθορά,τα σκάνδαλα,την ατιμωρησία.Κουνήθηκε κανείς;Μιλήσαμε,βγήκαμε στους δρόμους;Ή μήπως έχουμε βολευτεί στις ζωούλες μας και αφήνουμε τους μαθητές να βγάζουν το φίδι από την τρύπα;

Αν διαβάσετε τις γνώμες μαθητών-κυρίως-σε μπλογκ όπως το http://lesvos.wordpress.com/2008/12/07/dologonoi_mpatsoi/
αντιλαμβάνεται ότι οι πορείες και οι διαμαρτυρίες δε θα σταματήσουν εδώ.Χωρίς πολιτικό λόγο και με τα πρότυπα της καταναλωτικής ευδαιμονίας και του άκρατου εγωκεντρισμού(τύπου 'το παιδί μου να πάει μπροστά κι ας πατήσει πάνω σε πτώματα')οι μαθητές αντιδρούν σε κάτι που εμείς οι μεγάλοι έχουμε μάθει να κάνουμε τουμπεκί:στο φόνο από τα όργανα της τάξης.Θυμόμαστε πόσοι αστυνομικοί τιμωρήθηκαν επειδή πυροβόλησαν εν ψυχρώ νεαρά κυρίως άτομα την μεταπολίτευση;Κανένας.

Αυτή είναι η Ελλάδα που παραδίνουμε σ'αυτά τα παιδιά.Κι εμείς οι εκπαιδευτικοί που έχουμε ύψιστο έργο τη μόρφωση ελεύθερων και ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων(το σύνταγμα τα λέει έτσι ωραία) πού είμαστε τώρα;Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι;Στη δημοκρατία έχουμε παρανοήσει κάποια πράγματα:όλοι έχουν το δικαίωμα λόγου,αλλά κάποιοι είναι αρμόδιοι και ειδικοί για συγκεκριμένες ευθύνες.Αφήνουμε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών στα πρωινάδικα,στα κουτσομπολίστικα σόου και στα λάιφ-στάιλ περιοδικά.Τώρα που πρέπει να συνετίσουμε,να εξευμενίσουμε,να οδηγήσουμε,πού είμαστε;

Στα μεγάλα εκπαιδευτικά sites επικρατεί σιωπή ιχθύος.Ξέρουμε να μιλάμε για το άρθρο 16,αλλά δεν παραδεχόμαστε το πολύ απλό:οι καθηγητές δεν είμαστε εκπαιδευμένοι να κάνουμε τη δουλειά μας!Δεν περνάμε από πρακτική παιδαγωγική εξάσκηση και επαφή με πραγματικές συνθήκες τάξης όπως οι δάσκαλοι.Κάνουμε κάποια παιδαγωγικά στο πανεπιστήμιο και μετά...δίνουμε ασέπ και κρινόμαστε κατάλληλοι να διδάξουμε απαντώντας σε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής!Οι δάσκαλοι τουναντίον περνάν από εξάσκηση παιδαγωγική,διδασκαλία σε τάξεις κι έτσι ξεκινώντας μάθημα σε πραγματικές συνθήκες ξέρουν ότι έχουν μπροστά τους μικρές ψυχούλες,όχι ντουβάρια!

Ενώ εμείς οι καθηγητές με τις περγαμηνές μας περιφρονούμε τους δασκάλους(δεν είναι ειδικευμένοι όπως εμείς!)και μπαίνουμε στην τάξη αποφασισμένοι να διδάξουμε σημαντικά πράγματα (Όμηρο,Φυσική) αδιαφορώντας ποιος είναι μπροστά μας!!!Δε μαθαίνουν τα σκασμένα;Αυτά φταίνε,εγώ τους λέω τα σπουδαία πράγματα που έμαθα στην φοβερή σχολή μου,δικό τους πρόβλημα είναι αν δεν καταλαβαίνουν!

Και αναρωτιέμαι:γιατί στους Δρόμους Ζωής κάνουν μάθημα και εμπνέουν τα παιδιά άνθρωποι που δεν είναι καθηγητές;Γιατί ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,δεν τα βλέπουν σαν μέσο να πληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο!

Οι εκπαιδευτικοί ενδιαφερόμαστε για τις μεταθέσεις,τις αυξήσεις,τα δάνεια και να κάνουμε ιδιαίτερα το απόγευμα(γιατί όντως παίρνουμε χαμηλούς μισθούς).Το μόνο που μας νιάζει είναι να μη θιγούν τα εθνικά σύμβολα,να γίνονται παρελάσεις και γελοίες πρόχειρες,ετοιματζίδικες γιορτές που γιουχάρουν(δίκαια)οι μαθητές.Γιατί ενώ ζητάμε από τα παιδιά τα πάντα(υποταγή,διάβασμα,συνέπεια,σοβαρότητα-δεν έχει τέλος η λίστα!)το προϊόν που τους πασάρουμε είναι σάπιο!

Κάναμε τη Βουλή χώρο συνάθροισης μοντέλων,ηθοποιών,φασιστών και αγράμματων.Κάναμε τα σχολεία χώρο επιβολής εξουσίας ατόμων άσχετων με την παιδεία.Εχθές οι καθηγητές πήγαν για καφέ,σήμερα για μανικιούρ(οι άντρες για ψάρεμα).

Γυρίζω στο Γιανναρά που είχε προτείνει αλλαγή της πολιτικής,αλλάγή του κράτους-ή κάπως έτσι,δε θυμάμαι καλά.Ας βγούμε μπροστά όσοι αγαπάμε την κοινωνία και τον άλλον(γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια ωριμότητα).Ας θυμηθούμε την πολιτική ως πράξη ανθρωπιστική,ας θυμηθούμε την έννοια του 'ιδιώτη'(ανόητου που κοιτάζει την πάρτη του) και του αστείου αστού(χαρούμενου ενεργού πολίτη)που έπλασε η Αθηναϊκή δημοκρατία των αρχαίων ημών προγόνων (κι ας μην τους θυμόμαστε μόνο για να βουτάμε τη σημαία από τα ρυπαρά χέρια αλλοδαπών μαθητών).

Όπως λέει και Ο Γιώργος,κατεβαίνεις στη ζωή για να αλλάξεις τα πράγματα.Είναι στο σύνταγμα όλα αυτά γραμμένα:πίστη στους νόμους,αδιάφθορή δικαστική,νομοθετική,εκτελεστική εξουσία,σεβασμός στο άτομο σαν πρόσωπο.Με τις λαμογιές μας,τα αυθαίρετα,τις μικροπαρανομίες του καθημερινού μας βίου έχουμε οι ΙΔΙΟΙ καταλύσει τη δημοκρατία.Όπως και οι καθηγητές με την αδιαφορία και την ανεπάρκειά μας έχουμε διαλύσει τα παιδιά.Με αηδιάζει η ευκολία με την οποία κάνουμε απεργίες(δεν απειλείται η θέση μας άλλωστε) και παίρνουμε άδεια για να ψηφίσουμε το συνδικαλιστικό μας όργανο,την ΟΛΜΕ,ενώ δεν πατάμε στη συνέλευση που προηγείται της ψήφου!Ούτε που μας νοιάζει τι υποστηρίζει ο τάδε και ο δείνα συνδικαλιστής,αρκεί να μας βοηθήσει στη μετάθεση!

Δεν είναι αστείο,είναι η πραγματικότητα και καλό είναι να ξεσηκωθείτε οι γονείς που πληρώνεται τα φροντιστήρια-και αύριο τα ιδιωτικά κέντρα σπουδών.Τα παιδιά σας σκάνε κάτω από το βάρος της εκπαιδευτικής ασυδοσίας,των γελοίων εργασιών,της απομνημόνευσης,της καλούπωσης.Και η λύση δεν είναι απλά η πολιτική αφύπνηση.Τι κάνουμε με τις ψυχές τους;Τίποτα.Διαβάστε το σχόλιο του Αθήναιου για τα σημερινά παιδιά (σχόλιο 4 στο άρθρο http://www.greekgastronomer.com/?p=1123#comments)πώς τα πλάθουμε υπερ-δικτάτορες για να σπάσουν τα μούτρα τους μεθαύριο στον επαγγελματικό και κοινωνικό στίβο.Τα κάνουμε παρτάκηδες,καριερίστες μαθητές,χωρίς ψυχή.Στυγνούς επαγγελματίες.

Τα παιδιά ευτυχώς μπορούν ακόμα κι έχουν συναισθήματα:φοβούνται,θυμώνουν,στεναχωριούνται.Ας τα οδηγήσουμε κάπου που θα βρουν λύσεις για τις ψυχούλες τους.Μη μείνουμε στο θυμό-να γίνει ο θυμός για το κακό όρεξη για πλάσιμο χωρίς σπάσιμο (περιουσιών και προσωπικοτήτων).

Ναταλία
 

Συγγνώμη για τα ορθογραφικά...είναι από την ταραχή...

Ναταλία
 

Συμφωνώ με όλους. Πες τα βρε Ναταλία! Δεν θα κουραστώ να λέω συνέχεια: ΠΑΙΔΕΙΑ! ΠΑΙΔΕΙΑ! ΠΑΙΔΕΙΑ! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!